Agrotechnika

Jaką siatkę wybrać?

W uprawie jabłoni i gruszy światło jest niezwykle ważne. Rodzaj zastosowanej siatki przeciwgradowej zależy zarówno od strefy geograficznej, w jakiej znajduje się gospodarstwo, jak i od uprawianej odmiany.

Najmniejszą intercepcją światła (zacienianiem drzew) charakteryzuje się siatka biała – 8–12%, jednak jest też najmniej trwała (do 10 lat). Siatka szara zatrzymuje 15–18% i jej żywotność określa się na 10–12 lat, natomiast siatka czarna pochłania aż 23–28% światła, ale za to jest bardzo trwała 20–25 lat.

W Europie Zachodniej przyjmuje się, że siatki krystaliczne i białe nadają się na takie odmiany, jak Decosta, Gala Must, Szampion, Idared czy czerwone mutacje Pinovy i Ligola oraz do grusz. Siatki szare są proponowane do osłaniania odmian Jonaprince, Golden Delicious, czerwonych mutacji Idareda, Szampiona i Gali, z kolei czarnymi można zacieniać jabłonie z grupy Red Delicious, Mutsu czy borówkę wysoką. Na popularności zyskuje tzw. zebra – siatka krystaliczna ze wstawkami siatki czarnej. Przepuszcza światło w podobnym stopniu, jak siatka krystaliczna, ale jest od niej o 3 lata trwalsza.

Ostatnie dwa sezony wykazały dodatkową zaletę stosowania osłon przeciwgradowych. Wysoka temperatura występująca w sierpniu powodowała na jabłkach (przede wszystkim u odmiany Jonaprince) oparzenia słoneczne. W przypadku sadów pod siatkami to negatywne zjawisko zostało ograniczone.

Mocowanie siatki

Rynek oferuje różne systemy łączenia siatek. Początkowo do tego celu wykorzystywano gumy bungee, które rozciągając się, zapobiegają rozerwaniu siatki obciążonej gradziną. Obecnie coraz częściej zastępuje się je plakietkami spinającymi. Dostępne są modele o różnym stopniu wytrzymałości (250–400 kg) – jeśli masa gradowa przekroczy ten ciężar, plakietka odpina się automatycznie i gradzina wpada w międzyrzędzie. Niektórzy wykonawcy odradzają stosowanie plakietek o maksymalnej wytrzymałości, bowiem często przekracza ona wytrzymałość samej siatki, co grozi jej uszkodzeniem, a nawet zawaleniem konstrukcji.

Stosunkowo nową technologią jest suwak. Łączy on siatki wzdłuż chronionych międzyrzędzi, umożliwiając pokrycie 1 hektara sadu w ciągu około 30 min. Ponadto rozpięcie go nie wymaga użycia platform ani zatrudniania grupy pracowników – wystarcza jedna osoba, która prostym pociągnięciem za uchwyt w krótkim czasie odsłoni rząd drzew. Udoskonaleniem tego rozwiązania jest system Stripex (suwak z dodatkowym rękawem, kierującym strząsany grad bezpośrednio w środek międzyrzędzia). Jednak ze względu na duży koszt, oba systemy nie są na razie powszechnie stosowane w polskich sadach.

Bez względu na to, w jakim systemie będą łączone siatki, warto zwrócić uwagę na wszelkie wystające czy ostro zakończone elementy konstrukcji (np. kapelusze czy spinki mocujące bambusy), które mogłyby pozaciągać siatkę poruszaną na wietrze.

Więcej wskazówek na temat tego, na co zwrócić uwagę przy planowaniu konstrukcji przeciwgradowej znajdą Państwo w „Sadzie Nowoczesnym” nr 11/2017 w artykule „Dziewięć zasad planowania konstrukcji”.

Tekst i zdjęcia: A.O.

Zdjęcia do artykułu

Kwatera z odmianą Gala osłonięta siatką szarą
Na popularności zyskuje tzw. zebra - siatka krystaliczna ze wstawkami siatki czarnej
Siatka łączona systemem plakietkowym
Mocowanie siatki za pomocą suwaka
Owoce w kwaterach nieosłoniętych siatką są bardziej narażone na poparzenia słoneczne

Zobacz także

Zobacz wszystkie

POZOSTAŁE TYTUŁY WYDAWNICTWA

Hortpress Sp. z o. o. | Realizacja Azure